Melaba

Uyuyamiyorum. Neden bilmiyorum aslinda, yanimdasinda, mutluyuz yani bi problem yok gibi. Guluyoruz arada falan. İnsan en cok guldugu zamanlarda yanliz degil midir aslinda? Ya da en cok ne zaman insanlar varsa yaninda iste o zaman o kadar yanlizdir ki. ‘benim yalnizligim insanlarla dolu’ diyorumda guluyorsun. Sen gul ama, o kadar icten ki gulumseyisin, o kadar siradanliktan uzakki.
Sevgi denilen sey ne garip dimi aslinda? Karsi tarafin sevgisinden emin olamamak bide. Zaman degil, yasadiklarimizin ozelligidir bizi ayakta tutan. Hala yanyana nefes aliyorsak sevgilim bizde sevgiden ote bisey var.
Dilek diledim bussuru ‘huzur’ dedim en cok, gozyuzune baksana sevgilim mavi huzurun rengidir. Peki biz hangi rengiz? Bence biz bir cok rengiz. Biz o kadar zamana ragmen TAM olamamis, Nedenini bilmeden birbirimizden kopamamis iki sapsaliz seninle. Emin degiliz ikimizde bi gun gitmeyecegimizden. Huzurlu uyu olur mu? Emin ol ki ben hic gitmeyecegim.

tennymccartny asked: Haklısın :) Evet yetti :)

:))

tennymccartny asked: Şey bana o kadar tanıdık geldin ki ? yazdıkların bana tanıdık gelen yanlış anlama lütfen. Kimsin sen? adın ne neredesin neden böyle yazıyorsun anlar bana lütfen? :/

Başka birine benzettin muhtemelen. İnsanlar aynı duyguları hissedince bazen aynı şeyleri ifade eden yazılar yazabiliyor. Adım Ege. İzmir de yaşıyorum, bu kadar açıklama yeterli olur umarım :)

Bugunse hic olmadigimiz kadar uzagiz birbirimize, galiba seninle ben artik birbirimizle konusmaya bile kiyamiyoruz. Birakmayacaksin beni degil mi sevgilim? Gobeginin ustunde uykuya dalabilecegim yine.. Bak simdi sonsuzdan geri sayiyorum ve aricaksin beni biliyorum

Dürüstlük gecemizdi bugün, DELİCEsine itiraf ettik. Yalan söyledim ben sana ama, keşke sende bu kadar dürüst olmasaydın. Delice,deli,deliceli… Hiç mi sevmedin beni? Yoksa hiç mi endişelenmedin benim için? Bi sabah uyandığında kendinden önce hiç mi gelmedim aklına..
Biliyor musunuz hayatta mutsuzluk diye bi şey yok, O öğretti bana, o hep güler çünkü. Ben ağlayinca da güler, sanki göç edip gitti umutsuzluklar..
Peki hesap zamanı şimdi. Neden bırakıp gidiyorsun beni? İstanbul kocaman sevgilim, yutmasın seni. Özledim ben 4 gün nasil geçer? Sakın beni üzücek bişey yapma orada olur mu? Ben mi? Beni bilirsin senli sabaha uyanip senli geceye dalıcam yine belki bi müzik açıp senli hayallere dalıcam. Ben senliyim sen deliceli. Olsun sevgilim böyleside güzel, dürüstlük sana hayatta ekstra şeyler katar ama bende hala aynısın. Ama yalan sana daha çok yakısıyor bunu bil. O değilde İstanbul O’na 4 gün iyi bak.

“Sen ulaşılabilirsin o yüzden cazip değilsin. Ama o ulaşılamaz peşinden koşmak daha eğlenceli” aslinda hep boyle olmuyor mu? Senin hep yaninda hissettigin biri var ama senden kacan belki varligindan bile bihaber diğeri senin için daha cazip geliyor. Elindekini sanki hic tanimamis gibi firlatiyorsun bi tarafa ve ona kosuyorsun. Değmeyecek biri çıkıyor ve pisman olup digerine donmek istiyorsun o nasi olsa hep yaninda(!). Hayat neden orospu çocuğusun?

Keske hep yalan söyleseydin, kandırsaydın yine beni… Bugün doğruları söyledin ama şimdi daha az seviyorum seni sevgilim. Yine de benimle kalsan olur dimi? Kollarinin arasinda kaybolabilirim? İnan bana yalan sana daha çok yakışıyor.

En çok ne acıtıyor canımı biliyor musun? Hani sen demiştin ya seninle nefes almak, dunyadaki hicbirşeye benzemiyor sensiz nefes alamam ben diye. Ne oldu şimdi sevgilim?

Ne kadar uzağa gidersen git ayni sabaha uyanip ayni gokyuzune bakiyoruz seninle nefesim senin nefesine karışıyor. Ben artık -dayanamiyorum-